رازی مقوله ی پیامبری و نبوت را از اساس دروغ می خواند و در کتاب مخارق الانبیا درباره شیادی پیامبران توضیح می دهد. در حیل المتنبئین به روشهای دروغگویی انبیا می پردازد و در فی نقد الادیان ادیان شهودی را تقبیح می کند.این کتابها امروز در دسترس نیستند اما در آثار دیگران نقد و بررسی شده اند. علاوه بر این رازی در مجادلات خود مقوله نبوت را از اساس رد می کند. رازی معتقد است که نبوت با ایده ی دانایی خدا در تضاد است. به گفته ی او تمام کسانی که از ابتدا ادعای پیغمبری کردند منحرف و فریبکار بودند و در بهترین حالت مشکلات روانی داشتند. بیرونی می گوید رازی نخستین کسی است که مذهب را تقبیح کرد و دومین کسی است که ضرورت وجود پیامبران را انکار کرد. ابوحاتم نویسنده عالم النبوه از رازی چنین نقل می کند:
او (رازی) گفت: به چه دلیل خدا باید معدودی را به عنوان پیامبران انتخاب کند تا آنها را برتر از دیگرانی قرار دهد که قرار است آنها را هدایت کند و مردمان را به ایشان وابسته کند؟ و بر چه اساس تو می پنداری که ممکن است خردمندی خردمند چنین روشی را برای [حکمرانی] بشریت برگزیند یعنی گروهی از مردم را برعلیه گروهی دیگر برانگیزد؛ دشمنی را در میانشان رواج دهد؛ نبرد را در میان آنها افزایش دهد و از اینرو مردمان را به نیستی برساند؟